Fora, un pratu. Stesu, tamantu, long’à un fiume neru d’amarezze è di virdure. Li si hè vultatu u veranu. Hè sbucciatu un fiore rossu. Infine.
Fora, un pratu. Stesu, tamantu, long’à un fiume neru d’amarezze è di virdure. Li si hè vultatu u veranu. Hè sbucciatu un fiore rossu. Infine.
« Sempri cunquista da a musica, mi cunsulaiu d’ùn ligammi à idda pinsendu chì a cadenza ‘llu verbu parmittessi l’affirmazioni singularia è pricisa, u mischiu di
Ùn li piaci tantu à iddu u titulu di pueta, è puri, quand’hè finitu u tempu di spassighjà trà i ballati melodiosi azziculendu zitiddina è
Cust’annu hè a 24esima edizione di u premiu di puesia Lungòni chì rincumpenza puesie Corse è Gaddhurési
Ingir’à u Grand Palais, in l’ottesimu cantone di Parigi, u tempu hè pisiu, bughju, piuvascosu. U ghjornu cappia u so ultimu soffiu. Sò ott’ore di sera, stu
Tinsioni interna. A pedda lacerata, l’urgani, u sangu. U sangu neru, di fami, di seti, di frebba intarrugativa. Una tela bianca. Biancu spurgulatu, biotu di
Gabbia infinita Di culori Nant’à una tela insanguinata. Si massighjaiani i cunfini In una bila stradulurosa, U risu : duminiu di rapini À l’albi culuriti
Fighjulgu, I cunfini di paroddi Vadini pieni ‘ll’odii, È da l’abbrucata rossa Sbuccia ‘ssu soffiu di mossa. Parlu, Quand’esci l’imaginariu di Sangu,’llu fondu d’un oriu,
U fiatu ribellu A lu tarmine di tutti l’eccetera Quand’ellu si sgrumbuleghja quellu ghjornu A cullana zeppa fatta d’ogni spera Si scioglie per ammuntagnà in
U Leone imbecchiatu, Mezzu seccu è altrunchiulatu Fù dai soi aburritu E da ognunu culpitu: U cavallu li dà un calciu Ghiustu, ghiustu in lu