U Soli, fuconu di tinarezza è di vita, Versa l’amori brusgianti à a tarra stasiata, È quand’omu hè chjinatu nant’à a vaddi, si risenti Chì
U Soli, fuconu di tinarezza è di vita, Versa l’amori brusgianti à a tarra stasiata, È quand’omu hè chjinatu nant’à a vaddi, si risenti Chì
L’aria si fracassò, si svintrò lu cilestu tesu, neru, minacciosu. I mura gucciulanti sguiddaiani ind’u fiumu scatenatu, purtendu cun iddi l’albura intimuriti, i pianti strappati,
A Porta U piovu ‘ll’istatina Feci spegnasi lu soli, Hà lavatu la rapina È cantat’à mè li foli : “S’hè svintratu lu fiumoni, Impurtati
Luni piuvascosu. Erami pochi sta sera. Ùn era annuiosa a siratina, ma più passaia u tempu è più ‘ssu bar duvintaia un locu cunnuscitu, da
Di ritornu. Apru a porta, tuttu pari nurmali, tantu meddu. Hè tristu l’appartamentu, pìcculu, u sulaghju ingrisgiatu di l’ùltimu soffiu di a fumaccia di sigaretta.
Una bandera. È quaghjò La Paix risturanti chinesu, simpaticu è pocu caru. Era animata a via Jean Jaurès. Ghjucaiani i ziteddi tandu chì parlaiani i
Curria u fiumiceddu. U celu era bughjcosu. Tesu com’è una corda, è l’arburi grisgi, tuccati anch’iddi da u spaventu. Spavintosi erani li scurrutona di muntagna,
I. Un picculu introitu A Vaddi d’Aosta hè una rigioni ‘ll’Italia nordu uccidintali, cù un statutu spiziali è Aosta com’è capilocu. Faci parti di l’Eurorigioni
Finu à l’Altura À Pasquale Marchetti À chì ghjova di scriva in lingua corsa? È tantu disprezzu, chì senza fracassu Ci hà fattu perde l’usu
Hè stata impurtante a criazione literaria, principalmenti puetica, in a prima mità ‘llu XXesimu. Si sò opposti parechje visioni ‘lla scrittura ‘lla lingua corsa, frà